Baba

bir yolcu var yolun ortasında

karanlık ,sisli bir yola çevirmiş yüzünü

elinde valizi

valizin içinde herkes kadar masum bir çocukluk,

kabus gibi bir gençlik

çoluk çocuk,koca bir ömür

yoluna çıksam

gitme desem

yolunu yıksam 

başka yol inşa etsem

tutsam ellerini sıkıca 

kal desem 

sensiz buralar cehennem olur

gitme desem

kalır mısın baba.

Keder Yok

yazıp yazıp sildiğim şiirimdin

kalemleri kırdım yazmamak için

ne büyük kararlar aldım bilemezsin

ne büyük hatalara imza attım

sırf başka biri olmak için.....

kendinden kaçmak nedir 

bilir misin?

kaç şehir gidersen 

kaçarsın kendinden,

kaç insan tanırsan,

kaç defa vazgeçersen  kaçarsın kendinden?

ruhuma amilyatlar yaptım

yaralarımı sarmadım

kanayan o ruhu başka ruhla değiştirdim

hasretlerle,acılarla nasır tutan kalbimi

geçmişte bıraktım

bugüne almadım.

her şey güzel artık

herkes mutlu

keder yok,

sandıklara kilitledim acı kaderi

keder yok.......

Yalan Dünya

Yürüyen cesetler gibi geliyor kalabalıklar

Ruhları olmayan çürümeye yüz tutmuş kokuşmuş cesetler

Öyle olmayacak mı eninde sonunda

Herkesin bir mezarı 

Çürüyen bir bedeni olmayacak mı

Yalan işte her şey yalan

Doğrular yanlışlar 

Günahlar sevaplar

Siyahlar beyazlar

Renksiz olamayacak mı her şey

Eninde sonunda

Ağlayarak geldiğin bu hayatan ağlatarak gitmeyecek misin

........

Kuyu

zaman derin kuyular kazıyor hepimize

önce sırlarımızı,günahlarımızı bağırmamız için

sonra bedenlerimizi doğanın koynuna 

bırakmamız için

insana en büyük düşman yine kendisiymiş

olmayacak dualara amin demek 

insanı zamanla delirtirmiş

kaç kuyu kazsak

ne kadar bağırsak o kuyulara

geçmeyecek kendimize öfkemiz

ölüm bile temizlemeyecek günahları

bir daha dünyaya  gelir miyiz bilmem

o zamana kadar arınır mıyız

ve 

yine karşılaşır mıyız

içinde ateşler olan kuyularımıza

birlikte bağırır mıyız????

Kumru

kırıla kırıla kırılacak yerimiz kalmadı usta

büyümeden yaşlanan çocuklardık hepimiz

hep bir hayalimiz vardı iyiliğe,güzelliğe,sevgiye dair

sonu hüsran olan

en güzel şarkısıydık 

yarım kalan dizelerin

nerde görsek tanırdık mutluluğu

o ise bize hep yabancıydı usta

uzak dağlardan el el bakardı bize

mecburiyetten gülümser

mutluluk oyunu oynardık

geceleri yalnız kalınca 

çıkarırdık örtülerin altından acılarımızı

kırık,çıkık,yaralı kalbimiz

kaderini kabullenir

susardı küçük bir kumru gibi usta.

Anılar

 seninle anılar  Temmuz ortasında esen serin yel

yemyeşil kır çiçekli bir vadi

gülmeyi yeni öğrenen

bir bebeğin gülüşü

takvime çivilenmiş tarih

dillere takılan en güzel türkü

kelimelerin en cambazından

en unutulmaz şiirin en güzel dizesi

yüzümde her daim acı bir gülümseme

kalbimde dermansız bir yara

velhasıl en sevdiğim parçam

seninle anılar......

AFORİZMALAR

yaz sarısı kelimelerim

sararmış otlar kadar unutulmuş

bir o kadar tatsız

hep eskide kalmış

hep bin pişman

   

kalanlar kim gidenler kim

hangisi daha yaslı

hangisi daha perişan

peki ya hangisi hayatına

kendi olmadan devam ediyor

birkaç gün önce doğum günümdü

yine yüz yaşıma girdim

asırlık bir çocuk gibi,

mutlu gibi,

ellerinde kırmızı güller gibi

plastik kahkahalarla bin yaşıma daha girdim

konuşmayı özledim seninle

şöyle uzun uzun dedikodu yapmayı mesela

kim olursa olsun birini çekiştirmeyi

türkü dinlemeyi sonra

belki şiir okumayı

özledim biz olmayı.....

şuara çok uzağım kendimden

sen de kilometrelerce

ben diyeyim ışık yılı

daha mı iyi bu ,daha mı kötü bilmiyorum

uzağıma mı ,yakınıma mı gelsem

bilmiyorum

hangisi daha çok yakar canımı bilmiyorum....

yarınlardan olağanüstü güzellikler beklerken

herhangilik geliyor hep

herhangi bir gün,herhangi insanlar

herhangi duygular....

kaç yaz geçti saymadım

iyikilerim olmayalı

oysa keşkeler kirli çamaşırlar gibi 

üstüste leş gibi kokuyor....