Sevmeyi bilmiyor kimse kızım

Herkes her şeyi mış gibi yapıyor

Sureti var ,aslı yok aşkların

Anlamlar kayıp,

Koca bir kara delikte sürükleniyor kimliksizlikler

.......

 Sabrım sarı sonbaharda kurumuş ağaçta son yapraktır

O yaprak da döküldüğünde artık kaybedecek bir şey kalmamıştır

Kork ayazımdan

Kara kışımdan

Zemherimden kork.

 Kumrularin sesleri kesildi 

Yaz günleri gibi günaydın demiyorlar bana artık.

Olsun .

Iyi olsunlar da

Varsın başka gökyüzü altında yaşasinlar

Varsın beni çoktan unutsunlar

Hiç tanışmamış kadar el olayim varsın

Bir yerlerde neşeli kahkahalar atsınlar da 

Varsın beni unutsunlar.

 Bir süredir bomboşum

Ve dopdolu

Sanki hangi kaba girsem taşacak ,

Hangi kaba girsem bomboş

 kalacak gibi

Ömrüm hep arafta geçti

Ne vardım 

Ne yoktum

Var gibiydim ama

Daha çok da yoktum

Çözmek istedikçe bu dügümü

Daha çok düğümlendi 

Araf adresim oldu.

 İnsanlar kör olmamı istiyorlar anne

Görüp de anlamamamı

Bakıp da görmememi

Insanlar dilsiz olmamı istiyorlar anne

Haksizlıklarına sesimi çıkarmamamı

Yalanlarına yalan demememi 

Her şey ayan beyan ortadayken 

Başımı bir kumru gibi eğmemi istiyorlar anne

 Cenneti yaşamak için yola çıktıkların

Gün gelir perde düşer

Gerçekler görünür

Cinnet yaşatır

O an başlar aynalarla kavgan

Vuran sen

Vurulan sen

.....

 Insanlar acımasız anne

bir çiçek görseler 

Koparmak istiyorlar

Güĺen bir yüz görseler 

Ağlatmak istiyorlar

Renkleri solduruyorlar

Hep griler olsun istiyorlar

Merhameti zayıflık

Sevgiyi aptallik saniyorlar

Oysa manaydı 

Hayata bağlayan tek şey

Anlamsızlık içinde boğul istiyorlar