ağlamak kalbin zehirini akıtmakmış
ne çok zehirimiz birikmiş ...
kalp her acıya dayanırmış da
ayrılıklarda hep bir çocuk kadar savunmasız olurmuş
büyük adamları,büyük kadınları oynamakla
büyünmüyormuş.
çocuk adamlar ,çocuk kadınlarmış kalbimiz hep...
bu devirde en çok kendi kendini harcıyormuş insan
kendine doğruyu,güzeli layık görmüyormuş artık
ucuz aşklar,pahalı zamanlarda hiç ediliyormuş
herkesin gözü ulaşamadığında
elindeki altın paslı teneke kadar değersizmiş elindeyken
ölen değil giden sırma saçlı olmuş
her şey hiçlik denizinde hiç olmuş.....
